Jakie są konsekwencje kradzieży tożsamości?

Co roku miliony obywateli USA padają ofiarą kradzieży tożsamości. Choć technologia coraz lepiej chroni konsumentów, przestępcy cybernetyczni są równie pomysłowi. Każdy, kto przechowuje lub używa swoich danych w Internecie, jest narażony. Często takie przestępstwa nie są ścigane, ponieważ sprawców trudno znaleźć. Gdy jednak zostaną zidentyfikowani, podlegają rosnącej liczbie przepisów cybernetycznych i związanym z nimi sankcjom.

Ustawy federalne

Ustawa o przeciwdziałaniu kradzieży tożsamości i przyjmowaniu (ID Theft and Assumption Deterrence Act) z 1998 r.

Wzrost aktywności komputerowej i internetowej pod koniec lat 90. skłonił ustawodawców do wzmocnienia federalnych przepisów antyfraudowych. Ustawa wprowadziła odrębne przestępstwo federalne – kradzież danych identyfikacyjnych z zamiarem przestępczym. Przed jej wejściem w życie nielegalne było jedynie posiadanie lub produkowanie fałszywych dokumentów; po przyjęciu stało się przestępstwem także kradzież samych danych, co zamknęło ważną lukę prawna. Naruszenie ustawy może skutkować karą maksymalnie 15 lat pozbawienia wolności, grzywną oraz konfiskatą mienia użytego przy przestępstwie. Jeżeli w trakcie kradzieży sprawca popełni także oszustwo identyfikacyjne, oszustwo kart kredytowych, oszustwo komputerowe, oszustwo pocztowe, oszustwo elektroniczne lub przestępstwo przeciw instytucjom finansowym, grożą mu kary sięgające nawet 30 lat więzienia.

Ustawa o zaostrzeniu kar za kradzież tożsamości (Identity Theft Penalty Enhancement Act) z 2004 r.

Ustawa wprowadziła nowe przestępstwo – ciężką kradzież tożsamości. Dotyczy ono sytuacji, w której skradzione dane są wykorzystywane do popełnienia poważnych przestępstw, np. naruszeń imigracyjnych czy przestępstw związanych z bronią. Za ciężką kradzież tożsamości przewidziano obowiązkową dwuletnią karę więzienia, dodatkowo do innych wymierzonych sankcji. Jeśli przestępstwo było powiązane z aktami terroryzmu, wymierzana jest obowiązkowa pięcioletnia kara. Żadna z tych kar nie może być zamieniona na probację.

Ustawa o egzekwowaniu przepisów przeciw kradzieży tożsamości i odszkodowaniach (Identity Theft Enforcement and Restitution Act) z 2008 r.

Ustawa ułatwiła ściganie cyberprzestępców, znosząc wymóg udowodnienia szkód w wysokości 5 000 USD przed postawieniem zarzutów o nieautoryzowany dostęp do komputera. Po jej przyjęciu nie ma już konieczności, aby ofiara i sprawca mieszkali w różnych stanach – przestępstwo może być ścigane nawet wtedy, gdy obie strony znajdują się w tym samym stanie. Choć przepis nie dotyczy wyłącznie kradzieży tożsamości, znacząco ułatwia jego ściganie. Ustawa nakłada również obowiązek, aby odszkodowanie wypłacane ofierze pokrywało wszystkie koszty i straty czasowe poniesione w wyniku działań przestępcy.

Prawo stanowe

Kriminalizacja kradzieży tożsamości odbywa się nie tylko na poziomie federalnym, ale także stanowym. Wszystkie 50 stanów w USA posiada własne przepisy zakazujące tego przestępstwa. Dwanaście i pół (29) stanów wprowadziło przepisy o obowiązku zwrotu odszkodowań, a pięć stanów przewiduje konfiskatę mienia użytego w przestępstwie.