Jaką maksymalną teoretyczną przepustowość może osiągnąć Wi‑Fi?

Różnica między prędkością Internetu a przepustowością Wi‑Fi

Przepustowość sieci bezprzewodowej nie jest tożsama z prędkością łącza internetowego. Mierzy ona, jak szybko dwa urządzenia w tej samej sieci mogą wymieniać dane. Maksymalna teoretyczna wartość zależy od standardu obsługiwanego przez router i kartę sieciową. W praktyce rzeczywiste prędkości są niższe ze względu na liczne czynniki techniczne.

Starsze standardy Wi‑Fi

Przed 2009 rokiem dominowały dwa główne standardy:

• 802.11b – maksymalna teoretyczna przepustowość 11 Mbit/s.
• 802.11g – maksymalna teoretyczna przepustowość 54 Mbit/s.
• 802.11a – również 11 Mbit/s, ale działa w paśmie 5 GHz, a nie 2,4 GHz.

Nowsze standardy Wi‑Fi

Nowoczesne standardy oferują znacznie wyższe wartości, ale zależą od konfiguracji sprzętu:

• 802.11n – do 600 Mbit/s, pod warunkiem wykorzystania wielu strumieni i kanałów jednocześnie. W praktyce wiele routerów osiąga 150, 300 lub 450 Mbit/s.
• 802.11ac – maksymalnie 1300 Mbit/s, dostępny wyłącznie w paśmie 5 GHz.

Standard 802.11n może pracować zarówno w paśmie 2,4 GHz, jak i 5 GHz, natomiast 802.11ac działa wyłącznie w paśmie 5 GHz.

Ograniczenia wynikające z fizyki

Nawet w idealnych warunkach nie uda się osiągnąć pełnej teoretycznej przepustowości. Po pierwsze, wskaźnik obejmuje cały ruch w obu kierunkach, więc jednoczesne wysyłanie i potwierdzanie danych zmniejsza efektywną prędkość. Po drugie, dane są podzielone na pakiety zawierające nagłówki, które również zużywają część dostępnego pasma.

Ograniczenia praktyczne

Rzeczywista przepustowość zależy od odległości, przeszkód (ściany, stropy, metalowe elementy) oraz zakłóceń od innych urządzeń (monitory dziecięce, telefony bezprzewodowe, kuchenki mikrofalowe). Zakłócenia te są mniej odczuwalne w paśmie 5 GHz.