Wiedza o Internecie
Wiedza o Internecie
Sieć komputerowa typu klient‑serwer posiada scentralizowaną infrastrukturę – jeden komputer, zwany „serwerem”, pośredniczy w komunikacji wszystkich pozostałych komputerów, zwanych „klientami”. Serwer udostępnia swoje zasoby klientom, natomiast klienci nie muszą udostępniać własnych zasobów, takich jak moc obliczeniowa czy miejsce na dysku, innym użytkownikom sieci.
Sieć peer‑to‑peer (P2P) – nie mylić z wymianą plików w stylu torrentów – nie posiada centralnego serwera. Wszystkie komputery są ze sobą połączone i każdy z nich może pełnić jednocześnie rolę serwera i klienta względem innych. Dzięki temu wszystkie maszyny mogą współdzielić zasoby, np. moc procesora czy przestrzeń dyskową.
Model klient‑serwer jest znacznie bezpieczniejszy niż podejście peer‑to‑peer. Dzięki centralnemu serwerowi możliwe jest uwierzytelnianie dostępu klientów do poszczególnych części sieci – podobnie jak kontrola wstępu w budynku, gdzie strażnik sprawdza przepustkę i otwiera odpowiednie drzwi. W sieci P2P każdy komputer pełni rolę „strażnika” i posiada klucz do wszystkich zasobów, co może być akceptowalne w małych, zaufanych grupach, ale staje się problematyczne wraz ze wzrostem liczby użytkowników.
W sieciach peer‑to‑peer, gdy liczba klientów rośnie (już od około 10 urządzeń, w zależności od ich mocy), mogą pojawić się problemy z wydajnością. Dzieje się tak, ponieważ wszystkie komputery muszą jednocześnie udostępniać i odbierać zasoby. W architekturze klient‑serwer ciężar przetwarzania spoczywa głównie na serwerze, a klienci nie są zobowiązani do udostępniania własnej mocy obliczeniowej. Dodatkowo współdzielenie zasobów w P2P zwiększa ryzyko przypadkowego uszkodzenia danych potrzebnych innym użytkownikom.
Sieć klient‑serwer wymaga większych nakładów finansowych. Konieczny jest osobny komputer pełniący funkcję serwera, zazwyczaj o wysokiej wydajności, oraz dedykowane oprogramowanie (np. Windows Server, Unix, Linux). Jeśli administrator nie posiada odpowiedniej wiedzy, może być konieczne zatrudnienie specjalistów. Sieci P2P, nie posiadając dedykowanego serwera, eliminują te wydatki.
Jeśli planujesz małą sieć domową lub w małej firmie, obejmującą jedynie kilka urządzeń, nie potrzebujesz dodatkowej mocy centralnego serwera – oszczędzisz pieniądze, wybierając rozwiązanie P2P. Natomiast w dużych sieciach, lub gdy wymagana jest wyższa ochrona danych (np. w sytuacji, gdy dostęp mają nieznajomi użytkownicy), architektura klient‑serwer będzie lepszym wyborem.
Określenie „szerokopasmowy” odnosi się do każdego rodzaju usługi internetowej zapewniającej stały, szybki dostęp do sieci. DSL (Digital Subscriber Line) zawsze jest połączeniem szerokopasmowym, ale nie jest jedynym dostępnym rozwiązaniem. Różne technologie szerokopasmowe wykorzystują odmienny przewó
Usługodawcy Internetu oraz zespoły IT w firmach ukrywają przed użytkownikami techniczne szczegóły dostępu do sieci, dlatego wielu nie zdaje sobie sprawy, że to usługa DNS (Domain Name System) pośredniczy w połączeniach z zasobami znajdującymi się na innych komputerach. Preferowany i alternatywny ser
ANSI (American National Standards Institute) to amerykańska organizacja zajmująca się opracowywaniem i publikowaniem norm dla wielu gałęzi przemysłu w USA. ETSI (European Telecommunications Standards Institute) koncentruje się wyłącznie na standardach w sektorze technologii informacyjno‑komunikacyjn