Zasady gry „Duch w cmentarzu”

Na piękny dzień wyślijcie dzieci na podwórko, aby zagrały w „Ducha w cmentarzu”. Choć nazwa wprowadza w błąd – nie gra się w cmentarzu i nie ma prawdziwych duchów – jest to wesoła zabawa, łącząca elementy „berek” i „chowanego”, która zachęca do biegania, śmiechu i współpracy. Badania Penn State wykazują, że zabawy wyobrażeniowe rozwijają umiejętność przyjmowania perspektywy.

Gdzie grać?

Gra może odbywać się zarówno w domu, jak i na zewnątrz, ale najwięcej radości przynosi gra na świeżym powietrzu. Wybierzcie podwórko, osiedlową alejkę lub inną okolicę z licznymi kryjówkami. Najważniejsze, aby miejsce oferowało wiele schowków, w których dzieci mogą się ukrywać.

Kto może grać?

Do gry potrzebne są jedynie umiejętności biegania, chowania i liczenia. Minimalna liczba uczestników to trzy osoby, lecz większa grupa zapewnia więcej emocji. Zaproście rodzinę po obiedzie lub zorganizujcie wspólną zabawę z sąsiadami.

Rozpoczęcie gry

Po wyznaczeniu terenu gry ustalcie „bazę”. To miejsce, w którym gracze są bezpieczni. Wybierzcie jedną osobę, która będzie „duchem” (lub „it”). Duch stoi przy bazie, zamyka oczy i liczy głośno do dwunastu, podczas gdy pozostali uczestnicy rozpraszają się po wyznaczonym obszarze. Liczenie odbywa się w stylu zegara: 1, 2, 3… aż do „północy”. Gdy „północ” nadejdzie, duch otwiera oczy i zaczyna polować na ukrytych graczy.

Przebieg gry

Gdy duch szuka ukrytych, pozostali gracze muszą dotrzeć do bazy, nie zostając dotknięci. Najlepiej, by wracali niewidoczni. Gdy duch zauważy gracza, może go gonić i próbować dotknąć – nawet w drodze do bazy. Pierwszy złapany lub ostatni, który dotrze do bazy, zostaje nowym duchem, a zabawa zaczyna się od nowa. Istnieje wiele wariantów tej gry, które można wprowadzić według własnych upodobań.