Metody uszczelniania anodowanego aluminium

Anodowanie aluminium tworzy porowatą warstwę tlenkową, która pochłania barwniki i może zatrzymywać środki smarne. Niestety te same pory są drogą dla korozji, dlatego po anodowaniu stosuje się procesy uszczelniania, zwiększające odporność na korozję i trwałość barwienia.

Metody uszczelniania

Metoda wody wrzącej

Aluminium anodowane zanurza się na dłuższy czas w gotującej się, zdeminieryzowanej wodzie lub w parze wodnej. Proces jest stosunkowo tani i obniża wytrzymałość na ścieranie jedynie o ok. 20 %. W wyniku hydratacji tlenku powstaje forma hydratu, a pęcznienie warstwy zmniejsza jej porowatość.

Metoda fluorku niklu

Jest to zimny proces uszczelniania, alternatywa dla metod gorących, które mogą zmiękczać anodowaną warstwę. Do roztworu dodaje się fluorek niklu; jony fluorkowe wnikają do porów, zmieniając pH i powodując wytrącenie jonów niklu jako wodorotlenku niklu. Powstały wodorotlenek blokuje ujścia porów, a później woda z atmosfery wnika do warstwy, zamykając pory i tworząc trwałą powłokę.

Metoda octanu niklu

Podobna do metody fluorku niklu – jony niklu osadzają się w porach i je zamykają. Wymaga podgrzania anodowanych wyciągów do około 100 °C, co sprzyja hydrolizie i wytrącaniu wodorotlenku niklu wewnątrz powłoki.

Dichromian potasu

Do uzyskania wysokiej odporności na korozję i warunki słoneczne najczęściej stosuje się 5 % roztwór dichromianu potasu. Zanurzenie odbywa się w temperaturze wrzenia przez ok. 15 min przy pH 5‑6, co umożliwia absorpcję jonów chromianowych i hydratację powłoki. Uszczelnienia tym roztworem są mniej odporne na plamienie niż inne metody.

Wybór metody uszczelniania zależy od wymagań aplikacji, kosztów oraz pożądanej trwałości i odporności na czynniki zewnętrzne.