Jak działają kable SATA – zasada działania i rodzaje

Wstęp

Kable SATA łączą dyski twarde i napędy optyczne z płytą główną, umożliwiając wymianę danych. W porównaniu z przestarzałymi kablami EIDE, SATA oferuje znacznie wyższe prędkości transmisji, co jest niezbędne przy nowoczesnych, szybkich dyskach.

Historia i rozwój

W 1986 roku firma IBM wprowadziła interfejs AT (Advanced Technology) i pierwszą wersję ATA (Advanced Technology Attachment). Był to równoległy kabel z 40 pinami w formie wstążki, przesyłający dane po dwa bajty jednocześnie. Rosnąca prędkość wymagała nowego rozwiązania – powstał serialowy interfejs SATA, który przesyła te same informacje szeregowo, używając cieńszego kabla.

Kable sygnałowe SATA

Kabel sygnałowy SATA posiada siedem przewodów ułożonych w płaskiej taśmie. Złącze ma charakterystyczny klin, który uniemożliwia podłączenie go w niewłaściwej orientacji. Dwa przewody służą do wysyłania danych, dwa do ich odbioru, a pozostałe trzy to przewody masowe, które ograniczają zakłócenia. Kable łączą dysk z płytą główną i przenoszą sygnały podczas odczytu i zapisu.

Kable zasilające SATA

Kable zasilające mają 15 przewodów i dostarczają napięcia 3,3 V, 5 V oraz 12 V. Każde napięcie posiada po trzy przewody, ponieważ pojedyncze piny nie wytrzymują pełnego prądu wymaganego przez napęd. Dodatkowo w zestawie znajdują się trzy przewody masowe. Kable te łączą zasilacz komputera z dyskiem lub napędem optycznym.

Kable eSATA

Standard eSATA rozszerza możliwości SATA na dyski zewnętrzne. Fizycznie eSATA jest podobny do kabla sygnałowego, lecz posiada dodatkowe ekranowanie oraz kwadratowe złącze. Łączy on zewnętrzny napęd z portem eSATA zamontowanym na karcie rozszerzeń w obudowie. Zewnętrzne dyski zazwyczaj mają własne zasilanie, więc nie potrzebują kabli zasilających SATA.