Zasada działania telewizora CRT

Telewizory CRT (Cathode Ray Tube) wykorzystują technologię różną od LCD i plazmy. Ich charakterystyczna głębokość i waga wynikają z obecności szklanego tunelu w kształcie lejka – kineskopu. Działanie polega na bombardowaniu powłoki fosforowej wewnątrz ekranu strumieniem ujemnie naładowanych cząstek, czyli elektronów.

Pistolet elektronowy

W wnętrzu kineskopu znajduje się pistolet elektronowy, składający się z katody (elektrody ujemnej), uzwojeń sterujących oraz podgrzewacza. Uzwojenia tworzą pole magnetyczne, które kieruje wiązkę elektronów, skanując ekran od góry w dół i z powrotem. Przednia część kineskopu jest podciśniona, aby powietrze nie zakłócało przepływu elektronów.

Fosfor

Fosfor to substancja emitująca światło widzialne pod wpływem promieniowania – w tym przypadku strumienia elektronów. Gdy elektrony uderzają w atomy fosforu, pobudzają je. Po powrocie do stanu podstawowego atomy wydzielają fotony, czyli widzialne światło.

Czarno‑biały i kolorowy obraz

W starszych telewizorach CRT używano jednego rodzaju fosforu, co pozwalało wyświetlać jedynie obrazy czarno‑białe. Nowsze modele mają trzy fosforowe warstwy w podstawowych barwach: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Dzięki maskom aperturowym z perforowanego metalu powstają tysiące cienkich linii fosforu, co umożliwia wyświetlanie pełnego zakresu kolorów.

Wady i zalety

Technologia CRT nie ma istotnych wad pod względem jakości obrazu – kolory są żywe, a rozdzielczość skalowalna. Głównymi minusami są duże rozmiary i waga (duży CRT może ważyć setki kilogramów), zauważalne migotanie oraz wyższe zużycie energii. Dodatkowo, skanowanie wiązki powoduje, że obszar widoczny jest nieco mniejszy niż fizyczny wymiar ekranu.