Antena UHF vs. VHF

W czasach przed cyfrową telewizją kanały 2‑13 nadawano w paśmie VHF (Very High Frequency), a kanały 14‑83 w paśmie UHF (Ultra High Frequency). Obecnie cyfrowa telewizja wykorzystuje głównie zakres UHF, ale VHF nadal służy radiu FM, radiu morskiemu oraz amatorom, którzy nadają w obu pasmach. Ze względu na odmienną charakterystykę częstotliwości, anteny UHF i VHF różnią się konstrukcją.

Cechy częstotliwości

Pasmo VHF obejmuje 50‑225 MHz, natomiast UHF rozciąga się od 420 MHz do 1,3 GHz. Długość fali w tych zakresach jest bardzo różna – sygnał 54 MHz w VHF ma falę ok. 6 m, a sygnał 450 MHz w UHF – zaledwie 70 cm. Krótsze fale UHF łatwiej przenikają przeszkody i mogą odbijać się od jonosfery, co pozwala im docierać znacznie dalej niż linia widzenia wieży nadawczej.

Zasady projektowania anten

Antena ma za zadanie przechwycić energię pola elektromagnetycznego i zamienić ją w prąd sygnałowy, który jest dalej przekazywany przewodami. Większość anten składa się z kilku elementów, które jednocześnie odbierają falę, a ich połączenie zwiększa moc sygnału. Liczba, długość, rozmieszczenie i grubość elementów zależą od długości fali, czyli od częstotliwości, na którą antena jest przeznaczona.

Anteny VHF

Ze względu na długie fale VHF, ich elementy muszą być stosunkowo długie. Jednocześnie VHF lepiej indukuje prąd, więc potrzebna jest mniejsza liczba elementów, a słup (zwany „boom”) może być krótszy niż w antenach UHF. Przykładowo, antena optymalna dla 144 MHz wymaga 12 elementów o długościach od 104,5 cm do 88,3 cm, zamontowanych na 5,2‑m‑owym słupie.

Anteny UHF

Fale UHF są znacznie krótsze, dlatego ich elementy są krótsze, ale aby uzyskać wystarczające wzmocnienie, potrzebna jest ich większa liczba. Antena zoptymalizowana pod 432 MHz potrzebuje 33 elementy o długościach od 35 cm do 27 cm, zamontowane na słupie o długości 7,5 m.