Supernet a podsieć – różnice, maski i zastosowanie

Supernety i podsieci opierają się na tej samej technologii, ale służą różnym celom. Supernety upraszczają rozbudowane struktury sieci, łącząc wiele podsieci w jedną trasę. Podsiec natomiast dzieli duże sieci na mniejsze, odrębne segmenty. Umiejętne dobranie jednej z metod pomaga lepiej zorganizować infrastrukturę.

Maski

Podstawą zarówno supernetów, jak i podsieci jest tzw. maska adresu IP. W ramach CIDR (Classless Interdomain Routing) adres IP jest podawany razem z maską podsieci. Zarówno adres, jak i maska składają się z czterech oktetów binarnych oddzielonych kropkami. Poszczególne bity w każdym oktetcie odpowiadają kolejno wartościom 128, 64, 32, 16, 8, 4, 2 i 1, a maksymalna wartość dziesiętna jednego oktetu to 255. Przykładowo, adres 192.168.1.1 w zapisie binarnym to 11000000.10101000.00000001.00000001.

Maska określa, które bity oznaczają część sieciową, a które – hosty. Bity ustawione na 1 definiują identyfikator sieci, a bity 0 – identyfikatory hostów. Nie może być przerwy pomiędzy tymi dwoma obszarami. Jeśli chcemy, aby część 192.168 była siecią, a .1.1 hostami, maska będzie wyglądała tak: 11111111.11111111.00000000.00000000 czyli 255.255.0.0, co zapisywane jest jako 192.168.1.1/16.

Podsieci

Planując sieć, musimy określić liczbę potrzebnych sieci routowalnych oraz liczbę hostów w każdej z nich. W przytoczonym przykładzie adresy 192.168.1.1 i 192.168.1.135 znajdują się w tej samej podsieci. Zmieniając maskę na 255.255.255.128 (/25), uzyskujemy dwie odrębne podsieci: 192.168.1.0/25 i 192.168.1.128/25. Każda z nich może pomieścić 126 hostów – dwa adresy są zarezerwowane dla numeru sieci i adresu rozgłoszeniowego. Rozszerzanie maski w celu uzyskania większej liczby sieci, kosztem mniejszej liczby hostów w każdej, to właśnie proces subnettingu.

Supernety

Supernetting działa odwrotnie. Zamiast dzielić sieć, łączy kilka podsieci w jedną większą, stosując maskę obejmującą wszystkie z nich. Łącząc dwie poprzednio opisane podsieci /25, usuwamy jeden bit sieciowy, otrzymując maskę 255.255.255.0 (/24). W efekcie wszystkie hosty znajdują się w jednej supernetowej sieci 192.168.1.0/24.

Zastosowanie

W prostych środowiskach, np. w domu, jedna prywatna sieć zwykle wystarcza do połączenia z Internetem. W bardziej złożonych sieciach kampusowych, które łączą wiele budynków i organizacji, potrzebne są liczne routery. Podsiec pomaga podzielić użytkowników na poziomie lokalnym – np. pracownicy grafiki na piętrze A mogą korzystać z sieci 192.168.1.0/25, a dział muzyki z 192.168.1.128/25. Centralny router podsumowuje te trasy, używając supernetu 192.168.1.0/24, co upraszcza reguły routingu i zabezpieczeń.

Supernetting umożliwia także wyjście poza tradycyjne „klasy” prywatnych adresów. Jeśli sieć 192.168.1.0/24 nie zapewnia wystarczającej liczby hostów, można zastosować maskę /23 (255.255.254.0), co rozszerza zakres adresów od 192.168.1.1 do 192.168.2.254 i podwaja liczbę dostępnych hostów.