Rodzaje uwierzytelniania w serwerach proxy

Serwery proxy pośredniczą w ruchu internetowym z różnych powodów. Mogą ukrywać Twój adres IP, zastępując go własnym adresem proxy, lub służyć do kontrolowania ruchu w sieciach lokalnych. W drugiej sytuacji zazwyczaj wymagana jest autoryzacja, która może opierać się na prostych hasłach lub bardziej zaawansowanych mechanizmach, takich jak NTLM czy Kerberos.

Transparentny

Chociaż nie jest to typ autoryzacji, istnieje pojęcie „transparentnego” proxy. Taki serwer nie wymaga podania danych logowania, ale identyfikuje użytkownika na podstawie adresu IP i przydziela mu odpowiednie zasoby sieciowe. W praktyce często łączy się go z pewnym mechanizmem weryfikacji.

Uwierzytelnianie hasłowe

Najprostszą metodą jest podanie nazwy użytkownika i hasła. Dzięki temu niepożądani użytkownicy nie uzyskają dostępu do proxy. Wadą jest słaba odporność na złamanie oraz brak wielopoziomowego zabezpieczenia – zaleca się łączenie hasła z dodatkowymi metodami, np. dwuskładnikowym uwierzytelnianiem.

Windows – wyzwanie/odpowiedź (NTLM)

Microsoft NTLM łączy hasło z algorytmem wyzwanie‑odpowiedź. Po zalogowaniu się do serwera NTLM, ten wysyła pakiet danych oparty na nazwie użytkownika, haśle i domenie. Klient szyfruje otrzymane informacje i odsyła je z powrotem. Jeśli serwer odszyfruje je poprawnie, uwierzytelnienie zostaje potwierdzone.

Kerberos

Kerberos, opracowany w MIT, działa podobnie do NTLM, ale wykorzystuje bilety (ticket). Klient żąda biletu od serwera, który następnie szyfruje odpowiedź i odsyła ją do klienta. Po odszyfrowaniu przy użyciu wspólnego klucza, klient otrzymuje bilet uprawniający do korzystania z zasobów proxy.