Co to jest obiektyw z układem CPU?

Obiektywy z układem CPU w aparatach Nikon

Nikon wprowadził pierwsze obiektywy z układem CPU w 1986 roku, wraz z premierą obiektywów autofocus. Termin „CPU” odnosi się zwykle do procesora centralnego, ale w tym wypadku jest nieco mylący – w obiektywach nie ma pełnoprawnego komputera, a jedynie mały chip, który przekazuje podstawowe informacje o obiektywie do aparatu, umożliwiając zaawansowane tryby pomiaru światła.

Obiektywy autofocus z układem CPU

W pierwszych modelach autofocus (1986) chip komunikował się z aparatem przez co najmniej cztery sprężynowe metalowe styki znajdujące się w bagatelu obiektywu. Niektóre późniejsze modele posiadały aż dziesięć styków, co zwiększało ilość przekazywanych danych.

Obiektywy manual focus z układem CPU

Pierwsze ręczne obiektywy z chipem CPU to seria AI‑P, wprowadzona w 1988 roku. Zachowały tradycyjny kołek indeksujący przysłonę, ale dodatkowo wyposażono je w chip. Dzięki temu Nikon mógł oferować zaawansowane metody pomiaru światła nawet przy obiektywach, które jeszcze nie były przystosowane do autofocusu.

Rozwój technologii CPU w Nikon

Początkowe obiektywy CPU przekazywały jedynie podstawowe dane: ogniskową i ustawienie przysłony. W 1992 roku pojawiły się obiektywy typu D, które dodały kolejne styki umożliwiające przesyłanie informacji o odległości ostrzenia oraz aktualnym zakresie zoomu. Dane te były wykorzystywane m.in. do lepszej ekspozycji przy użyciu lampy błyskowej.

Obiektywy Nikon sprzed epoki CPU

Przez 27 lat Nikon produkował obiektywy z bagatelu F bez układu CPU. Modele wykonane w latach 1979‑1986 (autofocus) oraz do 1988 roku (manual focus) nie posiadają chipu, co oznacza, że współczesne aparaty mogą je zamontować, ale nie będą mogły korzystać z zaawansowanego pomiaru ani zapisywać informacji o obiektywie w metadanych zdjęcia.

Obiektywy z lat 1959‑1979 nie mają także fizycznego kołka indeksującego przysłonę. Ich montaż w nowoczesnych lustrzankach Nikon może spowodować uszkodzenie mechanizmu bagatelu.