Czym jest PCM w dźwięku stereo i surround

Pulsowa modulacja kodu (PCM) to cyfrowa reprezentacja sygnałów analogowych. W systemach dźwięku przestrzennego wszystkie formaty cyfrowe ostatecznie są dekodowane jako PCM. PCM występuje także w sygnałach stereo, np. jako cyfrowy sygnał z odtwarzacza CD przesyłany przez światłowód lub kabel cyfrowy koaksjalny.

Formaty cyfrowe

Popularne formaty, takie jak Dolby Digital i DTS, stosowane od lat w DVD i innych nośnikach surround, są metodami kompresji i przechowywania dźwięku PCM w wersjach stereo i wielokanałowych. Jakość dźwięku zależy od stopnia kompresji – DTS jest mniej kompresowany niż Dolby Digital, co czyni go zwykle lepszym pod względem brzmienia.

PCM nieskompresowany

Formaty Blu‑ray, takie jak Dolby TrueHD i DTS‑Master Audio, to praktycznie nieskompresowane wersje PCM, jedynie lekko skompresowane podobnie jak plik zip. Dzięki temu odtwarzany dźwięk jest praktycznie identyczny z nagraniem mistrzowskim. DTS‑Master Audio jest standardem audio na płytach Blu‑ray.

Nośniki transmisji

Dźwięk PCM w stereo i surround może być przesyłany z źródła do odbiornika na różne sposoby. Najpopularniejsze rozwiązania konsumenckie to: optyczny (TOSLINK), cyfrowy koaksjalny oraz HDMI. Tylko HDMI zapewnia przepustowość wystarczającą do transmisji nieskompresowanego PCM.

Głębia bitowa

Kluczowym czynnikiem jakości PCM jest głęboka bitowa i bitrate. Oznaczają one ilość danych przesyłanych na sekundę do odbiornika (np. wzmacniacza surround). Im wyższy bitrate, tym lepsza jakość dźwięku. Głębia bitowa odnosi się do liczby próbek cyfrowych pobieranych z analogowego źródła – więcej próbek to większa wierność oryginałowi. Przykładowo, płyty CD używają 16‑bitowego kodowania, natomiast formaty DVD‑Audio i Blu‑ray działają na 24‑bitach.