Jak powstają etykiety RFID?

Technologia identyfikacji radiowej (RFID) jest wykorzystywana od lat 40. XX wieku. Początkowo służyła wojsku – pilotom samolotów umożliwiano rozróżnianie własnych i wrogich maszyn. Dziś RFID jest powszechnie stosowane w lotnictwie, logistyce, handlu i wielu innych gałęziach przemysłu.

Transponder – serce etykiety

Tag RFID składa się z dwóch podstawowych elementów: mikroprocesora (mikrochipu) zamontowanego na układzie scalonym oraz anteny połączonej z tym układem. Mikrochip jest programowany unikalnym kodem identyfikacyjnym, a następnie umieszczany na płytce (wafer), która utrzymuje cały zestaw. Antena jest lutowana do układu scalonego. Montaż i lutowanie odbywają się w pełni automatycznie przy użyciu precyzyjnych robotów, co pozwala na produkcję elementów o wymiarach mikrometrycznych.

Inlay – podstawa konstrukcji

Gotowy układ mikrochip‑antenna jest osadzany w tzw. inlayu – cienkiej warstwie, która łączy wszystkie komponenty w jedną całość. Inlay może być później wbudowany w różne formy końcowe etykiety.

Ostateczna forma etykiety RFID

Końcowy produkt powstaje poprzez umieszczenie inlayu w wybranej obudowie. Może to być:

• etykieta samoprzylepna (np. etykieta na paletę z kodem kreskowym),
• obudowa z tworzywa sztucznego (ABS) lub żywicy epoksydowej,
• szklany transponder – najczęściej używany w identyfikacji zwierząt.

Obudowa z żywicy zapewnia najwyższą ochronę przed wilgocią, uszkodzeniami mechanicznymi i zakłóceniami elektromagnetycznymi. Dzięki mocnemu klejowi tagi można mocować do drewna, metalu, plastiku i innych materiałów.

W zależności od przeznaczenia, etykiety RFID mogą przybierać różne kształty i materiały, ale ich podstawowy proces produkcyjny pozostaje niezmienny.