Przyczyny cyberprzemocy

Przyczyny cyberprzemocy

Podobnie jak inne ludzkie zachowania, przemoc przeniosła się do świata cyfrowego. Tradycyjny prześladowca z placu zabaw, który fizycznie zastrasza słabszych, ma teraz wirtualnego odpowiednika – cyberprzemociarza, który wykorzystuje Internet, telefon komórkowy lub inne technologie cyfrowe, aby nękać, upokarzać lub grozić drugiej osobie. Nie ma jednej prostej przyczyny cyberprzemocy; motywacje są tak różnorodne, jak osoby ją stosujące. Istnieją jednak pewne wspólne wątki.

Rozrywka

Niżej wielu cyberprzemociarzy działa wyłącznie dla rozrywki. Dzieci, które mają zbyt dużo wolnego czasu, często się nudzą, a Internet i smartfony zapewniają łatwy dostęp do potencjalnych ofiar. Często nie zdają sobie sprawy z poważnych konsekwencji swoich działań – ich celem jest jedynie zabawa i śmiech kosztem innych. Jeśli ofiara reaguje, agresor może jeszcze intensywniej atakować, ponieważ lubi wywoływać reakcję.

Władza

Niektóre dzieci czują się bezsilne w szkole lub w domu i sięgają po cyberprzemoc, aby przejąć kontrolę nad kimś innym. Tacy agresorzy często są ofiarami tradycyjnych prześladowców, z pozoru cichymi i nieśmiałymi, aż do momentu, gdy pojawiają się w sieci i przybierają agresywną osobowość. Cyberprzemoc wyrównuje szanse i daje im możliwość zemsty; pierwsze doświadczenie władzy zazwyczaj prowadzi do kolejnych ataków.

Status społeczny

Cyberprzemoc nie ma płci – zarówno dziewczęta, jak i chłopcy mogą być równie okrutni, zwłaszcza gdy krytykują wygląd fizyczny innych. Dziewczęta często szerzą nienawistne plotki, publikując je w mediach społecznościowych i na forach. Nieustanne poniżanie i dręczenie ma na celu udowodnienie własnej wyższości i utrwalenie pozycji w dominującym kręgu społecznym.

„Mściciel”

Nie każda cyberprzemoc zaczyna się od złych intencji. Czasem dziecko widzi, że ktoś jest prześladowany, i postanawia wymierzyć sprawiedliwość w sieci. Choć motywacja może wydawać się szlachetna, taki „wirtualny mściciel” jedynie podtrzymuje cykl zastraszania i strachu. Najlepszym rozwiązaniem jest zgłoszenie incydentu nauczycielowi, rodzicowi lub innemu zaufanemu dorosłemu, zamiast samodzielnie podejmować działania.