Czym jest szybki Internet i jak działa?

Internet wysokiej prędkości, zwany także broadband, to połączenie zapewniające co najmniej 200 kb/s, a w praktyce sięgające nawet 60 Mb/s. Taka przepustowość umożliwia wideokonferencje, rozmowy głosowe przez komputer oraz strumieniowanie audio i wideo w wysokiej jakości.

Rodzaje broadband w USA (stan na 2011 r.)

DSL (Digital Subscriber Line)

DSL to technologia wykorzystująca miedziane linie telefoniczne. Tradycyjny DSL wymaga aktywnej linii telefonicznej, ale istnieje również „dry‑loop”, który nie potrzebuje telefonu. Prędkości wahają się od 768 kb/s do 7 Mb/s, przy czym optymalna jakość wymaga odległości nie większej niż 2 mile od centrali operatora.

Światłowód (Fiber‑optic)

Światłowód przesyła dane w postaci impulsów świetlnych, co pozwala na znacznie wyższe prędkości niż miedź czy kabel koncentryczny. Dostawcy DSL, tacy jak AT&T, Qwest i Verizon, wykorzystują technologię VDSL (Very High Speed DSL), osiągającą ponad 25 Mb/s pobierania.

Kabel (Cable broadband)

Internet kablowy korzysta z tej samej sieci, która dostarcza telewizję. Podstawowe prędkości wynoszą 4‑6 Mb/s, a zaawansowane oferty sięgają 20 Mb/s i więcej. Wydajność może spadać, gdy wielu użytkowników w tej samej okolicy korzysta z tego samego kabla.

Satelita (Satellite broadband)

Połączenie satelitarne wykorzystuje satelity na orbicie do przesyłania danych. Jest to rozwiązanie dla obszarów, gdzie nie ma dostępu do DSL, światłowodu ani kabla. Prędkości mieszczą się w przedziale 768 kb/s‑5 Mb/s, ale mogą być zakłócane przez warunki atmosferyczne i pozycję satelity.

Mobilny broadband (Mobile broadband)

Sieci 3G, dostępne w smartfonach i innych urządzeniach, zapewniają bezprzewodowy dostęp do Internetu. Testy PC Magazine z czerwca 2010 r. wykazały średnie prędkości pobierania od 1,04 do 2,11 Mb/s, zależne od operatora, lokalizacji i zasięgu sieci.