Czym jest biała lista w zaporze sieciowej?

W starych westernach kolor kapelusza od razu mówił, kto jest bohaterem, a kto złoczyńcą. W świecie komputerów analogiczną rolę pełni biała lista zapory – zestaw osób, witryn lub sieci, którym zezwalasz na dostęp do Twojego komputera lub które Twój komputer może odwiedzić. Przeciwieństwem jest czarna lista, czyli lista odrzuconych adresów, które blokujesz.

Definicja zapory sieciowej

Jeśli Twój komputer byłby małym miasteczkiem, zaporą sieciową byłby jego szeryf. Zasady zapory określają, jaki przychodzący ruch internetowy jest dopuszczony, a jaki może wychodzić z komputera. Ponieważ korzystasz z coraz większej liczby usług, potrzebujesz elastycznego mechanizmu, który pozwoli szybko modyfikować te zasady – tutaj wchodzą w grę białe i czarne listy.

Definicja białej listy

W tradycyjnych zaporach przyjmuje się politykę białej listy: komunikacja pochodząca z adresów i witryn znajdujących się na liście jest akceptowana, a wszystko inne jest odrzucane. Jeśli połączenie nie figuruje na białej liście, zapora je blokuje. Taki model jest wykorzystywany przez specjalistów ds. bezpieczeństwa do ograniczania ryzyka związanego z malware. Nowoczesne zapory generacji kolejnej umożliwiają tworzenie bardzo precyzyjnych białych list, co upraszcza zarządzanie regułami.

Zastosowanie białej listy

Administrator sieci może skonfigurować zaporę tak, aby akceptowała wyłącznie określone adresy IP, co ogranicza dostęp do wybranych stron internetowych. Administrator systemu robi to samo na serwerze. Użytkownicy domowi mogą korzystać z białych list w zaporach desktopowych, kontrolując, do jakich witryn i usług ich komputer ma dostęp.

Ważne uwagi przy używaniu białej listy

Wiele firm stosuje model „odrzuć wszystko, zezwól na wyjątki” (Deny All Permit Exception – DAPE). Jest to bezpieczniejsze niż używanie czarnej listy, która domyślnie pozwala na cały ruch i blokuje jedynie wybrane zagrożenia. Korzystając z białej listy, zezwalasz tylko na komunikację z zaufanymi witrynami i aplikacjami, co podnosi poziom bezpieczeństwa. Wadą jest większe obciążenie administracyjne – za każdym razem, gdy potrzebny jest nowy dostęp, trzeba dodać go do listy i zaktualizować reguły.